تعقل،تحقيق،گفتگو

براي رسيدن به "باور" يا تغيير نگرش يا همراه كردن ديگران با خويش، شيوه صحيح، بحث و گفتگو بر مبناى عقلانيت و تحقيق است.خشونت و فشار و اجبار، روش انسانى و ماندگار نيست."عقل"، چراغ راه و "تحقيق"، ابزار رفتن و "گفتگو"، بهره گيري و شراكت درتجربه و علم ديگران است و برايند اين فرايند، ايجاد يا تغيير باورهاست.

سخن دين با كسانى است كه عقل خود را بكار مي گيرند( لقوم يعقلون) نه افراد دگم و چشم و دل و گوش بسته كه با خردورزي ميانه اى ندارند( صمّ بكمٌ عمىٌ لايعقلون) .

قرنهاست كه اين آموزه قرآنى، چراغ راه مسلمانان فرهيخته در رسيدن به معرفت يا دعوت ديگران به حقيقت است.تفكر در آفرينش،،راه رسيدن اهل خرد به معرفة الله است( انّ فى خلق السموات و الارض و اختلاف الليل و النهار لآيات لاولى الالباب)و فراخواندن ديگران به اين معارف، با گفتگوي حكيمانه و سخن نيكوست( ادع الى سبيل ربّك بالحكمة و الموعظة الحسنه)...

همين شيوه برتر، الگو در مناظرات و بحث هاي بين الاديان و مذاكره با دگرانديشان است. ميليون ها انسان با همين شيوه، به آئين خاتم گرائيده و ازباورهاى قبلى خويش جداشده و اكنون يك سوم جمعيت جهان را تشكيل مي دهند و چنانچه همين شيوه ملاك باشد راه بسوي گرايش ديگران هم باز است.

كافى است با چراغ عقل و مشعل تحقيق وشيوه بحث و گفتگوي برترحركت كنيم تا هم باورهاى صحيح راتحكيم كنيم و هم معرفت وحيانى را گسترش دهيم و تشنگان بيشتري را به سرچشمه باورهاى تابناك قرآنى و معارف وارثان علوم نبوى بویژه ساحت قدسی مهدوی سلام الله علیه ،در آوريم!